ندگي و دوران باد باتيکر(2001-1916) فيلمساز بزرگ سينماي کلاسيک کارگرداني با يک موضوع؛ گاوبازي


شان اکس ميکر
ترجمه؛ الهام طهماسبي

در مباحث تحليلي کتاب بسيار مهم «نشانه ها و معنا در سينما» اثر مشهور پيتر وولن، بخش مربوط به تئوري مولف بر ذکر و بررسي نمونه هايي از کار فيلمسازان گوناگون سينماي کلاسيک امريکا متمرکز بود. در ميان اسامي آن فيلمسازان، همه نام ها براي تماشاگران ايراني آن نسل و اين نسل، شناخته شده بود. درباره جان فورد و هاوارد هاکز، مطلب و گفت وگو و گاه حتي کتاب تک نگاري مفصل به زبان فارسي وجود داشت و دارد. اما نام هايي در آن ميان بودند که همچون اوتو پره مينجر و نيکلاس ري، در بين سينمادوستان ايراني در حد نام خود و فيلم هايشان شهرت و اعتبار داشتند ولي فيلم هايشان کمتر ديده شده بود. در انتهاي همه اسامي، يک نام بود که وولن بسيار به فيلم هاي او ارجاع مي داد اما فيلم هايش به ندرت ديده و در ابعاد گسترده شناخته شده بود؛باد باتيکر. اين مطلب هم با تمام جامعيتي که دارد، طبعاً و قطعاً دوران طولاني مهجور ماندن او در ايران را به پايان نخواهد برد. ولي دست کم فتح بابي براي شناخت بيشتر کارنامه مهم و فيلم هاي کليدي او خواهد بود.
---
باد باتيکر به صورتي کاملاً اتفاقي وارد فيلمسازي شد - به همان روشي که خيلي از کارگردانان بزرگ هاليوود در دوره فيلم هاي صامت، بر صندلي کارگرداني نشستند - اما با يک چرخش و پيشرفت بزرگ اجتماعي که تنها در هاليوود مي توانست پيش بيايد. باتيکر فرزند 20 ساله يک خانواده ثروتمند، تصميم گرفت گاوبازي ياد بگيرد تا بتواند درباره آن فيلم بسازد. دوره اوج وسترن هاي او با حضور راندولف اسکات از سال 1950 شامل تعداد زيادي از بهترين فيلم هاي اين ژانر است. او از 1960 شروع به تجربه نوعي زندگي پرمخاطره و اديسه وار کرد که حتي از سرگذشت شخصيت هاي فيلم هايش هم خطرناک تر بود. تلاش او براي ساختن فيلمي بزرگ درباره گاوبازي، با محوريت شخصيت گاوباز بزرگ مکزيکي کارلوس آروزا سبب شد به مکزيک برود و هفت سال آنجا بماند.
باتيکر شکست خورده و تنها از سفر مکزيک برگشت، آروزا و تعدادي از همراهانش مرده بودند و او به سختي توانست خود را از عفونت شديد ريه، حکم زندان و رفتن به بيمارستان رواني نجات دهد. بعدها پيش از آنکه باتيکر تمام وقتش را به تربيت و پرورش اسب ها اختصاص دهد، چند فيلم ديگر ساخت و پروژه هاي بسياري را سرپرستي کرد در حالي که هنوز اميدوار بود فيلم آخر يا دو فيلمنامه فيلم نشده اش درباره گاوبازي را بسازد.
وقتي که در 29 نوامبر 2001 درگذشت، توجه زيادي به مرگش نشد. آخرين محصول هاليوودي او در 1970 فيلمنامه دو قاطر براي خواهر سارا بود که متن اوليه اش بازنويسي و توسط دان سيگل کارگرداني شد. سرانجام تاد مک کارتي منتقد ارشد «ورايتي» و مسوول نگهداري فيلم هاي درخشان تاريخي، پيشنهاد انتشار يک آگهي درخور و شايسته را براي مرگ باتيکر مطرح کرد؛ «باد باتيکر شخصيت باارزش و بااحساسي بود که ماجراجويي هايش به عنوان يک جوان ماتادور (گاوباز) در مکزيک و يک سوارکار در سراسر زندگي اش، به اندازه تمام تجربه هاي سينمايي اش ارزش دارد. او فيلم هايي نسبتاً ارزان، با ويژگي هاي هوشمندانه و سبک تيره بصري به همراه خطوط داستاني فشرده مي ساخت که ساخت اين فيلم ها، موفقيت تجاري او را به عنوان فيلمسازي جوان تثبيت کرد و سبب شد به عنوان کارگردان فيلم هايي با درونمايه گاوبازي هم محبوبيت ويژه يي کسب کند.»

باتيکر که در شيکاگو به دنيا آمد درباره تولدش مي گويد؛ «نمي دانم کي به دنيا آمدم، فقط مي دانم روزش 26 ژوييه بود ولي اينکه آيا سال 1918 يا 1916 بود، مطمئن نيستم، من خيلي جوان بودم که شروع به فيلمسازي کردم و راه و رسم قديمي ها را پيش گرفتم تا پيرتر به نظر بيايم،»




باد باتيكر

باد باتيكر Butiker

قسمت اول




باد باتيکر به صورتي کاملاً اتفاقي وارد فيلمسازي شد - به همان روشي که خيلي از کارگردانان بزرگ هاليوود در دوره فيلمهاي صامت، بر صندلي کارگرداني نشستند - اما با يک چرخش و پيشرفت بزرگ اجتماعي که تنها در هاليوود ميتوانست پيش بيايد.

باتيکر فرزند 20 ساله يک خانواده ثروتمند، تصميم گرفت گاوبازي ياد بگيرد تا بتواند درباره آن فيلم بسازد. دوره اوج وسترنهاي او با حضور راندولف اسکات از سال 1950 شامل تعداد زيادي از بهترين فيلم هاي اين ژانر است. او از 1960 شروع به تجربه نوعي زندگي پرمخاطره و اديسه وار کرد که حتي از سرگذشت شخصيتهاي فيلمهايش هم خطرناکتر بود. تلاش او براي ساختن فيلمي بزرگ درباره گاوبازي، با محوريت شخصيت گاوباز بزرگ مکزيکي کارلوس آروزا سبب شد به مکزيک برود و هفت سال آنجا بماند.

باتيکر شکست خورده و تنها از سفر مکزيک برگشت، آروزا و تعدادي از همراهانش مرده بودند و او به سختي توانست خود را از عفونت شديد ريه، حکم زندان و رفتن به بيمارستان رواني نجات دهد. بعدها پيش از آنکه باتيکر تمام وقتش را به تربيت و پرورش اسب ها اختصاص دهد، چند فيلم ديگر ساخت و پروژه هاي بسياري را سرپرستي کرد در حالي که هنوز اميدوار بود فيلم آخر يا دو فيلمنامه فيلم نشده اش درباره گاوبازي را بسازد.

وقتي که در 29 نوامبر 2001 درگذشت، توجه زيادي به مرگش نشد. آخرين محصول هاليوودي او در 1970 فيلمنامه دو قاطر براي خواهر سارا بود که متن اوليه اش بازنويسي و توسط دان سيگل کارگرداني شد. سرانجام تاد مک کارتي منتقد ارشد «ورايتي» و مسوول نگهداري فيلمهاي درخشان تاريخي، پيشنهاد انتشار يک آگهي درخور و شايسته را براي مرگ باتيکر مطرح کرد؛ «باد باتيکر شخصيت باارزش و بااحساسي بود که ماجراجويي هايش به عنوان يک جوان ماتادور (گاوباز) در مکزيک و يک سوارکار در سراسر زندگي اش، به اندازه تمام تجربه هاي سينمايي اش ارزش دارد. او فيلمهايي نسبتاً ارزان، با ويژگيهاي هوشمندانه و سبک تيره بصري به همراه خطوط داستاني فشرده ميساخت که ساخت اين فيلمها، موفقيت تجاري او را به عنوان فيلمسازي جوان تثبيت کرد و سبب شد به عنوان کارگردان فيلمهايي با درونمايه گاوبازي هم محبوبيت ويژه يي کسب کند.»

باتيکر که در شيکاگو به دنيا آمد. مادر را در دوران کودکي از دست داد و مدت کوتاهي پس از آن، پدرش نيز در تصادف اتوبوس کشته شد و به وسيله اسکار و جرجيا باتيکر از شهر اوانسويل به فرزندي پذيرفته شد. اسکار رئيس شرکت باتيکر و کلاگ (يک شرکت موفق در زمينه ابزارآلات آهني) و جرجيا مادرخوانده او يک عضو فعال اجتماعي بود. باتيکر در گفت و گويي که سال 1992 با هفته نامه «سان ديه ًگو ريدر» کرد به شوخي گفت؛ «من لوس، ثروتمند و از خودراضي بار آمدم. اينکه ثروتمند باشي به اندازه کافي بد هست و بدتر اين است که ورزشکار ثروتمندي باشي؛ من واقعاً بايد نفرت انگيز بوده باشم،»

در مدرسه به دنبال يادگيري فوتبال و سپس بوکس رفت. پس از مدتي يکي دو بار زانوي او در فوتبال به نحوي آسيب ديد که دکترها به او گفتند اگر يک بار ديگر فوتبال بازي کند، هرگز نمي تواند راه برود. پس از عمل جراحي و بهبود، تصميم گرفت ورزش و مدرسه را با هم رها کند. در نوامبر 1939 به مکزيک رفت و پس از تماشاي مراسم گاوبازي در مکزيک ماندگار شد. او در آنجا شاهد نمايش درخشان و هنرمندانه يي از دن لورنزو گارزا بود و فکر نمي کرد اين نمايش، چنين تاثير شگفتي روي او داشته باشد. (و شايد چنين تاثيري به دليل وجود خطر زياد در هنر گاوبازي يا فرم قرون وسطايي اين نمايش بود.)

باتيکر تصميم به يادگيري هنر گاوبازي گرفت و طي آموزش صدمه هاي بسياري ديد و پس از چند جراحي شش هفته با تب و عفونت جنگيد. وقتي پدر و مادرش او را در اين وضعيت ديدند، تلاش کردند باد را به امريکا برگردانند و مادرش به او پيشنهاد شغلي به عنوان مشاور گاوبازي در يک فيلم را داد و حتي به عنوان دستيار کارگردان، در صحنه رقص گاوبازي انتخاب شد. بازيگران اين صحنه آنتوني کويين و ريتا هيورث بودند و نام او در تيتراژ به عنوان طراح رقص نوشته شد. باتيکر حتي در تدوين صحنه هاي گاوبازي با باربارا مک لين تدوينگر فيلم نيز همکاري داشت و در همين حال تدوين را هم مي آموخت. مک لين به صورت عملي مکانيسم تصويري قصه گويي را به او آموزش مي داد. او دلش مي خواست دوباره به مکزيک برگردد و يادگيري گاوبازي را از سر بگيرد تا ماتادور شود اما فکر نمي کرد ناگهان، هنر فيلمسازي او را در خود غرق کند. باتيکر تمام وقت در کمپاني «هال روچ» براي يک سال و در ازاي هفته يي 49 دلار به عنوان دستيار دوم و سوم کارگردان کار کرد. در تابستان 1942 جرج استيونز او را به عنوان دستيار خود در يکي از فيلم هايش انتخاب کرد و پس از آن به عنوان دستيار اول کارگردان در فيلم دختر روي جلد (1944) محصول کمپاني کلمبيا شروع به کار کرد. پس از چند بار دستياري در فيلم هاي مختلف چيزهاي مهمي آموخت؛ اينکه چطور در طول 12 روز زمان بندي استوديو فيلمبرداري را تمام کند و چگونه ضمن سرپرستي يک گروه، اقتدار خود را بر جماعتي که از او بزرگ ترند (و بيش از او تجربه دارند) حفظ کند و در کل ياد گرفت چگونه در فيلمسازي پيشرفت کند.





17 نکته جالب از 81 سال جوایز اسکار (+عکس)

كد خبر: 12033

19 اسفند 1388

در فاصله برپایی هشتاد و دومین دوره جوایز اسکار، نگاهی به موارد خاص، چهره‌ها و لحظه‌های بامزه 81 دوره قبلی می‌تواند جالب باشد.
 چند زن تاکنون برنده اسکار بهترین کارگردان شده‌اند؟ چه کسی طولانی‌ترین سخنرانی پس از دریافت جایزه را داشت؟ و ... در ادامه 17 نکته از هشتاد و یک دوره قبلی جوایز اسکار ذکر می‌شود.

 
1- برای اینکه بخت خود را برای دریافت جوایز اسکار به بالاترین حد برسانید، مطمئن شوید بودجه آن سر به فلک بکشد. سه فیلم«بن هور» (1959)، «تایتانیک» (1997) و«ارباب حلقه‌ها: بازگشت پادشاه» (2003) (عکس بالا)  هر یک با 11 اسکار بیشترین جایزه را دریافت کرده‌اند.
 
2- «تایتانیک» (عکس بالا) همچنین به همراه«همه چیز درباره ایو» هر یک با نامزدی در 14 رشته بیشترین تعداد نامزدی اسکار را دارند.«نقطه عطف» (1977) و«رنگ ارغوانی» (1985) هر دو در 11 بخش نامزد اسکار شدند، اما حتی یک جایزه هم نبردند و از این جهت بزرگترین بازندگان تاریخ برگزاری جوایز آکادمی هستند.
امسال دو فیلم«آواتار» و «قفسه درد» هر یک با نامزدی در 9 بخش پیشتاز جوایز اسکار هستند.
 
3- تاکنون تنها دو بار پیش آمده که دو بازیگر برای بازی در یک نقش در یک فیلم نامزد اسکار شوند و عجیب اینکهکیت وینسلت در هر دو مورد حضور داشته است. او در «تایتانیک» نقش رز دویت باکاتر را بازی کرد و گلوریا استیوارت نقش دوران پیری رز به عهده داشت.
وینسلت برای بازی در نقش آیریس مورداک جوان در فیلم«آیریس» هم نامزد شد و جودی دنچ هم نقش پیری‌‌های این شخصیت را ایفاء کرد.
 
 
4- والت دیسنی (عکس بالا) در مجموع 64 بار نامزد اسکار و 26 بار برنده شد که از این جهت رکورددار برندگان جوایز اسکار است. او اولین بار سال 1932 پا به رقابت اسکار گذاشت و آخرین جایزه در 1968 پس از مرگش به او اعطاء شد.
 
5- در اولین سال‌های برگزاری مراسم اسکار نتایج جوایز در اختیار روزنامه‌ها قرار می‌گرفت تا در شماره روز بعد چاپ شود. به تدریج شرایط جوری شد که نامزدهای اسکار پیش از آغاز مراسم به اتاق مطبوعات می‌رفتند تا ببینند برنده شده‌اند یا نه. بنابراین از سال 1941 این رویه تغییر کرد.
 
6- می‌خواهید برنده اسکار بهترین کارگردان باشید؟ دو شرط ضروری است: در درجه اول باید سفیدپوست باشد و در وهله دوم باید مرد باشید. تاکنون تنها چهار زن نامزد اسکار بوده‌اند:لنا ورتمولر برای «هفت خوشگل» (1976)،جین کمپیون برای «پیانو» (1993)، سوفیا کوپولا برای «گمشده در ترجمه» (2003) و کاترین بیگلو برای «قفسه درد» (2009)
 
                
نیازی به گفتن نیست که تاکنون هیچکس برنده این جایزه نشده، هرچند بیگلو (عکس بالا) همچنان شانس دریافت جایزه را دارد.
 
 
7- باب هوپ (عکس بالا) 18 بار مجری مراسم اسکار بود. او اولین بار سال 1939 - سالی که «بر‌باد‌رفته» اسکار بهترین فیلم را برد - و آخرین بار سال 1977 - سالی که «آنی هال» وودی آلن جایزه اصلی را دریافت کرد - اجرای مراسم اسکار را به عهده داشت.
بیلی کریستال با هشت اجرا و جانی کارسن با پنج اجرا پس از هوپ بیشترین تعدادی اجرای مراسم اسکار را داشته‌اند. هوپ همچنین برنده جایزه افتخاری شده است.
 
8- «دکتر استرنج لاو یا چگونه یاد گرفتم از نگرانی دست بردارم و بمب را دوست داشته باشم» (1965) طولانی‌ترین عنوان فیلم را در میان نامزدهای اسکار بهترین فیلم دارد و کوتاه‌ترین عنوان به «زد» (1970) اختصاص دارد، جایگاهی که به نظر خدشه‌ناپذیر می‌آید.
 
9- در جوایز اسکار سال 1974 که دیوید نیون اجرای آن را به عهده داشت، فردی بنام رابرت اوپال که یک عکاس بود، در لحظه‌ای از مراسم برهنه روی صحنه دوید (که با واکنش سریع نیون و صحبت‌های تمسخرآمیز او درباره اوپال همراه شد). اوپال سال 1979 در جریان یک سرقت از استودیو متعلق به او در سان فرانسیسکو به قتل رسید.
 
10- طولانی‌ترین سخنرانی پس از دریافت جایزه را نه گوئینت پالترو، بلکه گریر گارسن (عکس بالا) ایراد کرد. او سال 1943 برای فیلم«خانم مینیور» برنده اسکار بهترین بازیگر زن شد و پس از دریافت جایزه پنج دقیقه و 15 ثانیه حرف زد. برندگان جوایز اسکار امسال تنها 45 ثانیه فرصت دارند.
 
11- لایزا مینه‌لی تنها برنده اسکار است که پدر و مادرش هم برنده جایزه شده‌اند. (جودی گارلند در 1940 برای«جادوگر شهر زمرد» جایزه بهترین بازیگر نوجوان را دریافت کرد و وینسنت مینه‌لی در 1959 با «ژی‌ژی» اسکار بهترین کارگردان را به خانه برد.» خود لایزا مینه‌لی برای فیلم«کاباره» (1973) برنده اسکار بهترین بازیگر زن شد.
 
12- سال 1934،فرانک کاپرا بدترین اشتباه مربوط به تشابه اسمی را مرتکب شد. در مراسم آن سال هنگام اعلام برنده اسکار بهترین کارگردان، اعطاء‌کننده جایزه خطاب به فرانک لوید کارگردان فیلم Cavalcade گفت، «بیا جایزه‌ات را بگیر، فرانک»، اما فرانک کاپرا با این تصور که او برنده شده، روی صحنه آمد.
 
 
13- تام هنکس (عکس بالا) تنها برنده اسکار است که در سخنرانی پس از دریافت جایزه پته یک نفر دیگر را روی آب ریخته است. او سال 1994 با فیلم «فیلادلفیا» برنده اسکار بهترین بازیگر مرد شد و از استاد سابق خود به عنوان «یکی از بهترین آمریکایی‌های همجنس‌باز» یاد کرد! این اتفاق سال 1997 مبنای فیلم کمدیIn & Out با بازی کوین کلاین شد.
 
14- شرکت نکردن مارلون براندو در مراسم اسکار سال 1973 یکی از افسانه‌های تاریخ برگزاری جوایز آکادمی است. او که برای فیلم«پدرخوانده» برنده اسکار بهترین بازیگر مرد شده بود، در اعتراض به نوع تصویرپردازی از سرخ‌پوست‌ها در فیلم‌هایی آمریکایی یک دختر سرخ‌پوست با نام اصلی مری کروز را روی صحنه فرستاد.
 
15- یکی از معروف‌ترین اعتراض‌های سیاسی در تاریخ برگزاری جوایز آکادمی بهونسا ردگریو مربوط می‌شود که سال 1977 برای فیلم «جولیا» برنده جایزه بهترین بازیگر زن مکمل شد و پس از دریافت جایزه «شرورهای صهیونیست» را سرزنش کرد.
 
مایل مور (عکس بالا) هم که از مخالفان حمله آمریکا به عراق و افغانستان بود، سال 2003 پس از دریافت جایزه اسکار بهترین مستند برای«بولینگ برای کلمباین» فریاد زد: «شرم بر تو، جرج بوش».
 
16- فیل کالینز برای ترانه«در قلبم خواهی ماند» در  فیلم 1999«تارزان» برنده اسکار بهترین ترانه شد. تعدادی از قدیمی‌های اسکار اعتقاد دارند این کار ارزش اسکار را پایین آورد.
 
17- در نهایت، جک پالانس پس از دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر مکمل مرد برای فیلم 1992 «شهرنشینان» روی صحنه دراز کشید و با یک دست شنا رفت!
 
منبع:khabaronline.ir